ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΠΑΓΩΣΑΝ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗ!!

Στην τελευταία Γενική Συνέλευση Τμήματος  που έγινε εν μέσω εξεταστικής Σεπτεμβρίου οι καθηγητές μας και ο Πρόεδρος της σχολής αποφάσισαν όχι μόνο να συζητήσουν το θέμα των προαπαιτουμένων αλλά να τα παγώσουν κιόλας!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο Σύλλογος μετά από απόφασή του ,είτε μέσα από Γενική Συνέλευση είτε από Διοικητικό Συμβούλιο, πίεζε στο τμήμα για πάγωμα των προαπαιτουμένων και παύση αυτού του άδικου μέτρου-ποινής εναντίον των φοιτητών. Έχουμε πολλοστές φορές εξηγήσει στους καθηγητές που επικαλούνται την αναγκαιότητα της προαπαίτησης της γνώσης ότι αυτή δεν κατακτιέται με 7 μαθήματα ούτε με επιβολή ποινών στους φοιτητές που για διαφόρους λόγους δεν κατάφεραν να περάσουν τα 7 συγκεκριμένα μαθήματα. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης που πιέζουν τον καθένα μας και μας βιάζουν για την απόκτηση του πτυχίου, ο Σύλλογος έχει προσπαθήσει μέσα από μαζικές παρεμβάσεις για το πάγωμα των προαιπαιτουμένων και για τη συνέχιση της παρακολούθησης των μαθημάτων για όλους τους φοιτητές ανεξαιρέτως.

Παρόλα αυτά ποτέ τα τελευταία 4 χρόνια οι καθηγητές και ο εκάστοτε Πρόεδρος δεν ήταν διατεθειμένοι να ακούσουν το αίτημα των φοιτητών πόσω δε μάλλον να προχωρήσουν σε απόφαση ευνοϊκή γι’αυτούς. Επικαλούμενοι πάντα την αναγκαία προαπαιτούμενη γνώση για την παρακολούθηση των κλινικών,την συνέχιση και την ενιαιότητα της γνώσης (ανατομία πρώτα, παθολογίες μετά) αλλά και την πολυπόθητη θετική αξιολόγηση της EAEVE για την οποία είναι διατεθείμενοι να πληρώσουν και να κάνουν πολλά, επέβαλλαν με πλήρη αυστηρότητα το μέτρο των προαπαιτουμένων πετώντας πολλούς φοιτητές εκτός σχολής για ένα ολόκληρο χρόνο.

Και φέτος ξαφνικά τι έγινε και πάγωσαν τα προαπαιτούμενα; Θα νόμιζε κανείς (αθώος φοιτητής) ότι επιτέλους πείστηκαν για το πόσο άδικο και αντιπαιδαγωγικό είναι αυτό το μέτρο. Ή ότι επιτέλους αντιλήφθηκαν τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν και τους όρους φοίτησης των φοιτητών που δυσχεραίνουν ολοένα και περισσότερο.

Όχι φυσικά. Πολύ απλά δεν τους βολεύει τώρα πια η εφαρμογή των προαπαιτουμένων διότι δεν θα μπορούν σε 2 χρόνια να εφαρμόσουν στις κλινικές το 101^ο   νέο πρόγραμμα σπουδών που εφαρμόζεται ήδη στο 1^ο και 2^ο έτος της σχολής. Οπότε για να ξεμπερδεύουν με τους παλιούς και για να μην τους χαλάσουν τα σχέδια που έχουν αποφάσισαν να παγώσουν τα προαπαιτουμένα γι’αυτούς και να τους επιτρέψουν την παρακολούθηση των κλινικών.

Κύριοι καθηγητές μας και κύριε Πρόεδρε ξέραμε πολύ καλά ότι το ‘’Με  λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω’’ ταιριάζει απόλυτα σε σας. Το είχαμε καταλάβει από το καταπώς κάνατε τους φοιτητές πειραματόζωα με τις συνεχείς εναλλαγές των προγραμμάτων σπουδών, από το καταπώς εξαντλούσατε την αυστηρότητά σας σε μας, από το καταπώς μας συμπεριφερόσασαν ανάλογα με τις κόντρες και τις μεταξύ σας εμπάθειες. Ως Φ.Α.Κ.Α. – Ε.Α.Α.Κ. απέναντι στα προαπαιτούμενα είχαμε πάντα πάγια θέση και πάντα γνωστοποιούσαμε στο Σύλλογο την αδικία και την κοροϊδία αυτού του εκδικητικού μέτρου, αυτού του μέτρου που διαχωρίζει με ένα αυθαίρετο τρόπο τους φοιτητές σε ‘’καλούς’’ και ‘’κακούς’’, σε 1^ης και 2^ης ταχύτητας. Τώρα να βγείτε κι εσείς να πείτε στο Σύλλογο Φοιτητών πώς και γιατί παγώσατε φέτος τα προαπαιτούμενα.Και μην ξεχάσετε να πείτε πού  πήγε η προαπαίτηση της γνώσης γι’αυτούς τους φοιτητές που ένα χρόνο τώρα τους κοροϊδεύετε αφού τους πετάξατε από τις κλινικές και τους λέτε ότι πολύ απλά φέτος δεν ισχύει το μέτρο.

Και μιας και κάνατε την αρχή σας εγγυόμαστε ότι  και για του χρόνου και για πάντα θα φροντίσει ο Σύλλογος τα προαπαιτούμενα να μην ‘’ξεπαγώσουν’’ ποτέ! 

 

ΦΑΚΑ-ΕΑΑΚ

ΠΑΡΤΟ ΛΙΖΑ ΚΑΙ ΚΑΝΤΟ ΚΟΡΝΙΖΑ

Έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές να εκθειάζουν την σχολή μας, να μας λένε πόσο τυχεροί είμαστε που είμαστε σε έναν κλάδο με μηδενική ανεργία(την στιγμή μάλιστα που ο κόσμος πεινάει)πόσο καλούς μισθούς θα έχουμε, με τις ιδανικές συνθήκες εργασίας. Όλα τόσο ρόδινα και ιδανικά, που κάτι σε ξενίζει πίσω απ' όλα αυτά, κάτι που σε κάνει να δεις και λίγο παραπέρα, να αναλογιστείς, είναι δυνατόν?

Αν κάτσεις όμως και δεις, όχι πολύ μακρία, ένα βήμα από σένα, μέχρι τις κλινικές ας πούμε της σχολής, με τους residents ή στην πρακτική σου άσκηση στο κτηνιατρείο, στο 3ο έτος ή αν μιλήσεις με κάποιον φίλο σου- πτυχιούχο πλέον, που αν δεν είναι έτοιμος να φύγει για κάποια χώρα του εξωτερίκου και έχει την τύχη να ''εργάζεται'', θα δεις πως τα πράγματα δεν είναι τόσο ωραία, όσο ακούς σε κάθε ξακουστή ορκομωσία της σχολής να τα περιγράφουν.Η εργασία με όρους ''μαθητείας'',η πολύχρονη πρακτική και η εργασιακή περιπλάνηση για χρόνια μάλλον δεν απότελουν για κάποιους ανεργία αν και σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΓΕΩΤΕΕ, Το 54,56% των νέων κτηνιάτρων έως και 35 χρονών δηλώνει ότι είναι άνεργοι ενώ το 3,12% απασχολείται σε άλλο τομέα διαφορετικό από αυτόν των σπουδών του.

Ωστόσο, είναι δεδομένο πως οι εργασιακές συνθήκες για τους νέους κτηνιάτρους δεν αντιστοιχούν,ούτε στις συνθήκες του εργασιακού μεσαίωνα.Έλλειψη Συλλογικών συμβάσεων εργασίας,εργασία άμισθη υπό μορφή μαθητείας των νέων συναδέλφων,δουλειά με το μπλοκάκι ,μισθούς κάτω των 500euro στα τελευταία προγράμματα ΕΣΠΑ ,αντιποίηση επαγγέλματος ,αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και της φορολογίας και τόσα άλλα.Οχτάωρο για έναν εργαζόμενο σε κάποιο κτηνιατρείο, αλλά και η πενθήμερη εργασία, έχουν καταργηθεί προ πολλού και έχουν αντικατασταθεί από 12ώρη (τουλάχιστον) και 7ήμερη πολλές φορές εργασία, με τον ίδιο μισθό.Το φαινόμενο αυτό είναι ακόμα πιο έντονο στις μεγαλουπόλεις, όπου οι νέοι πτυχιούχοι έρχονται να στελεχώσουν κλινικές ζώων συντροφιάς και όπου ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με τις επαρχιακές πόλεις. Έτσι, στις μεγάλες κλινικές με 24ωρη λειτουργία, επείγοντα κτλ, είναι δεδομένο πως η απαίτηση σε εργαζόμενους είναι ακόμα μεγαλύτερη. Το ζήτημα είναι πως οι θέσεις αυτές πλαισιόνονται από νέους πτυχιούχους, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να κουβαλήσουν στις πλάτες τους όλο τον φόρτο εργασίας, για ένα κομμάτι ψωμί. Εξαντλητικά ωράρια, μηδέν ρεπό, χαμηλοί μισθοί, σωματική και ψυχολογική κούραση, σχηματίζουν την εικόνα του νέου κτηνιάτρου.

Ζητούνται απλήρωτοι εργαζόμενοι

Το τελευταίο μάλιστα διάστημα, “συνάδελφοι” ζητούν μέσα από αγγελίες, τελειόφοιτους φοιτητές κτηνιατρικής, με πρόφαση την πρακτική άσκηση, για 6μηνη “εργασία” στα κτηνιατρεία τους, αμισθί και προφανώς ανασφάλιστα, μιας και είναι ακόμα φοιτητές. Το περίεργο μάλιστα είναι ότι για να δεχτούν αυτούς τους φοιτητές στα κτηνιατρεία τους, βάζουν μια σειρά προαπαιτουμένων, όπως υψηλές βαθμολογίες σε συγκεκριμένα μαθήματα, ξένες γλώσσες, κτλ, ενώ από την άλλη δεν αναφέρουν πουθενά τι έχουν να προσφέρουν σε αυτούς τους φοιτητές. Κρίνοντας από εμπειρίες νέων συναδέλφων, αλλά και βλέποντας οι ίδιοι την καθημερινότητα των residents στις κλινικές μας, πρέπει να κοιτάξουμε λίγο καλύτερα πίσω από αυτές τις αγγελίες. Χαμαλίκι, εξαντλητικά ωράρια, απλήρωτοι και ανασφάλιστοι, απλά και μόνο για να προσθέσουμε στο βιογραφικό μας έξτρα πρακτική άσκηση, μιας και πλέον το πτυχίο μας (μάλλον γι'αυτούς) δεν αρκεί για να ξεκινήσουμε με αξιοπρεπείς όρους εργασίας, ενώ στην ουσία καλύπτεις απλά την θέση και την δουλειά κάποιου κτηνιάτρου που θα έπρεπε να αμοίβεται.

Με μπράβο δεν χόρτασε κανείς.

Το φαινόμενο του εθελοντισμού ωστόσο, έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια, ακόμα και στους κόλπους του επαγγέλματός μας. Εν είδει έλλειψης κονδυλίων από το κράτος, σχηματίζονται πανελλαδικά ομάδες εθελοντών- κτηνιάτρων, οι οποίοι αναλαμβάνουν δωρεάν τόσο τους εμβολιασμούς, όσο και τις στειρώσεις, αποπαρασιτισμούς και μικροτσίπ αδέσποτων, αλλά και δεσποτίζομενων ζώων. Πράγμα τουλάχιστον αντι-ιδεολογικό και αντι-συναδελφικό, την στιγμή μάλιστα που για τα μικρά κτηνιατρεία η καθημερινότητα είναι αρκετά δύσκολη. Και όσο “μεγάλο” και αν είναι το έργο των εθελοντών αυτών για την κοινωνία, εσύ απλά αναρωτιέσαι, αν τόσα χρόνια κόπων, εξόδων και διαβάσματος, σπουδάζεις για να δουλεύεις εθελοντικά.

Γιατί?

Και τι είναι αυτό που οδηγεί τους κτηνιάτρους στην έξτρα πρακτική άσκηση (πλέον και ως φοιτητές)? Είναι ο άκρατος ανταγωνισμός που αυξάνεται ολοένα και περισσότερο στον κλάδο μας πλάι πλάι με την φιλελέυθερη πολιτική που ακολουθείται(κατάργηση δημόσιων κτηνιατρικών υπηρεσίων,''άνοιγμα'' του επαγγέλματος και δυνατότητα σε μη κτηνιάτρους-επιχειρηματίες να ανοίγουν κλινικές προσλαμβάνοντας κτηνιάτρους-υπαλλήλους με τον κατώτατο μισθό). Δεδομένου ότι πλέον ελάχιστοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να έχουν το δικό τους κτηνιατρείο, οι υπόλοιποι θα αναζητήσουν εργασία σαν υπάλληλοι σε κάποιο άλλο. Εκεί σαφώς και θα επιβιώσει ο “καλύτερος”. Το ζήτημα είναι ότι ο “καλύτερος” είναι αυτός που έχει την οικονομική δυνατότητα να παρακολουθήσει όσα περισσότερα συνέδρια, σεμινάρια ή διαλέξεις μπορεί, αλλά ακόμα περισσότερο, αυτός που έχει την δυνατότητα να δουλέψει εθελοντικά για κάποιο χρονικό διάστημα, για να προσθέσει ακόμα ένα “προσόν” στο βιογραφικό του ή να συνεχίσει τις σπουδές του σε κάποιο μεταπτυχιακό εντός ή εκτός συνόρων.

Εσύ τι κάνεις?

Το πραγματικό όμως ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε στον εαυτό μας, δεν είναι άλλο από τι θα κάνουμε για να αλλάξουμε τις εργασιακές μας συνθήκες. Θα πρέπει ίσως να ξεκινήσουμε από την ίδια την σχολή, απαιτώντας περισσότερη πρακτική εμπειρία στα ίδια τα περιστατικά, μεγαλύτερη συμμετοχή, λιγότερη χαμαλο-δουλειά. Να κάνουμε κατανοητό, πως οι εφημερίες δεν προσφέρουν τίποτα στους φοιτητές, αλλά είναι εκεί για να αντικαταστήσουν τις θέσεις των νοσηλευτών, κτλ. που θα έπρεπε να υπάρχουν. Να παλέψουμε για δυνατά πτυχία, για πτυχία που θα αρκούν για μια θέση εργασίας και δεν θα χρειάζεται να συνοδεύονται από ένα μακροσκελές βιογραφικό συμπληρωμένο με συνέδρια και εθελοντικές ώρες εργασίας.

Παράλληλα περνώντας στον εργασιακό πλέον τομέα, να προτείνουμε έναν άλλο τρόπο λειτουργίας του επαγγέλματος. Αντί να αυξάνουμε τον ανταγωνισμό, στον οποίο πλέον επιβιώνει αυτός που έχει την οικονομική δυνατότητα είτε να εργασθεί ως ελέυθερος επαγγελματίας είτε να κάνει επί σειρά ετών μεταπτυχιακά γεμίζοντας έναν ατομίκο φάκελο προσόντων, να αντιπροτείνουμε την συνεργασία και την συναδελφικότητα. Με λιγότερο εξοπλισμένα κτηνιατρεία (άρα λιγότερο κόστος) σε συνεργασία με άλλα κτηνιατρεία της περιοχής, με κτηνιατρεία όπου θα συνεργάζονται  κτηνίατροι (όχι υπάλληλοι κτηνίατροι, αλλά συν-ιδιωκτήτες), με μισθούς κτηνίατρων αντίστοιχων των ωραρίων τους, με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μισθούς και όχι με συνθήκες μεσαίωνα. Να σταματήσουμε στην πράξη την εθελοντική εργασία, κανείς μας άλλωστε δεν σπουδάζει για να δουλεύει για την καλή του την καρδιά. Να δυναμώσουμε τον Πανελλήνιο Κτηνιατρικό Σύλλογο. Θέλουμε έναν Σύλλογο που θα ασχολείται πραγματικά με τα προβλήματα του κλάδου και όχι με τα συμφέροντα των μεγάλο-κτηνιάτρων και θα εθελοτυφλεί μπροστά στα πραγματικά προβλήματα του κλάδου.

Εν ολίγοις, να κοιτάξουμε ένα βήμα παραπέρα. Να κοιτάξουμε την ζωή μας και λίγο έξω από την σχολή, σαν επαγγελματίες και σαν εργαζόμενοι. Να παλέψουμε από τώρα για τις συνθήκες που θα θέλουμε να έχουμε μετά το πτυχίο μας, σαν να βγούμε αύριο στην αγορά εργασίας και όχι σαν κάτι μακρινό και ξένο. Το ότι οι νέοι πτυχιούχοι αντιμετωπίζουν αυτήν την καθημερινότητα, με τους ρυθμούς που η ζωή μας καθημερινά γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, μας διαβεβαιά πως αν δεν παλέψουμε μαζί με τους νέους κτηνιάτρους από τώρα και για εμάς τους ίδιους, τα πράγματα θα είναι ακόμα χειρότερα όταν θα βρεθούμε με το πτυχίο στο ένα χέρι.

Αντί λοιπόν, στο άλλο χέρι να μας δώσουν το διαβατήριο για να αναζητήσουμε μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, ας το σφίξουμε καλύτερα και ας πούμε πως θα μείνουμε εδώ, να παλέψουμε γι' αυτό που μας αναλογεί και μας αξίζει.

Φ.Α.Κ.Α.- Ε.Α.Α.Κ.

fakaeaak-vet.blogspot.gr

Στις 7 Μάη……

 ……….η νεολαία στέλνει μήνυμα ανυπακοής!

Στηρίζουμε τον ανεξάρτητο
 αριστερό χώρο της σχολή μας.
Φ.Α.Κ.Α.      
                         Ε.Α.Α.Κ.
Φοιτητικές εκλογές σε ‘’ενδιαφέροντες’’ καιρούς….
Φέτος οι φοιτητικές εκλογές έρχονται σε μια περίοδο μετά από 4 χρόνια με αλλεπάλληλα μνημόνια και την πολιτική της λιτότητας να εφαρμόζεται με βιαιότητα για κάθε κομμάτι της κοινωνίας. Μόνο τον τελευταίο χρόνο είδαμε κατακόρυφες μειώσεις μισθών, μαζικές απολύσεις και διαθεσιμότητες σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, νοσοκομεία και σχολεία να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, ασφάλεια και συνταξιοδότηση να περικόπτονται και να καταργούνται, δημόσια αγαθά (ρεύμα και νερό) να ξεπουλιούνται και οικογένειες να μένουν χωρίς ρεύμα και θέρμανση. Το τοπίο της κοινωνικής καταστροφής όπως διαμορφώνεται όλα αυτά τα χρόνια από αυτή την πολιτική δεν αφήνει περιθώρια στη νεολαία να δει στο μέλλον της την προοπτική που θα ήθελε, να σχεδιάσει σύμφωνα με τα όνειρά της.
 Τα ποσοστά ανεργίας στην νεολαία αγγίζουν το 67%, ο κατώτατος μισθός  γίνεται χαρτζιλίκι των 400 ευρώ, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας καταργούνται και μόνη διέξοδος φαντάζουν η δια βίου κατάρτιση με τα συνεχή μεταπτυχιακά και πιστοποιητικά, τα 5μηνα προγράμματα του ΟΑΕΔ που δεν δίνουν μόνιμη απάντηση και λύση στο πρόβλημα της ανεργίας ή τέλος  η επιστημονική μετανάστευση.
Αναδιαρθρώνοντας το Πανεπιστήμιο…
Από πού μπορεί να ξεκινήσει κανείς για να περιγράψει τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις τα τελευταία 2-3 χρόνια στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Απ’ το νόμο Διαμαντοπούλου, τις προσθήκες Αρβανιτόπουλου σε αυτόν, τα Συμβούλια Ιδρύματος, την υποχρηματοδότηση ή το σχέδιο «Αθηνά»; Όπως και να ‘χει και φέτος ήταν μια χρονιά που το Υπουργείο συνέχισε το «θαυμαστό έργο» διάλυσης του δημόσιου-δωρεάν-δημοκρατικού πανεπιστημίου όπως το ξέραμε.
Φέτος περισσότερο από ποτέ η φοιτητική μέριμνα υποβαθμίζεται στο ΑΠΘ. Η λέσχη σίτισης ΑΠΘ πέρασε σε καθεστώς εργολαβίας στρώνοντας το χαλί της ιδιωτικοποίησής της και της επιβολής αντιτίμου στερώντας το δικαίωμα της δωρεάν σίτισης σε όλο περισσότερους φοιτητές. Την ίδια στιγμή οι εστίες του ΑΠΘ βρίσκονται σε κατάσταση υπολειτουργίας και ανεπάρκειας να προσφέρουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης στους οικοτρόφους. Σε όλα αυτά οι πρυτανικές αρχές αφού ‘’εγγυήθηκαν’’ την παρουσία του εργολάβου στη λέσχη, φρόντισαν εξίσου και για τις εστίες αδιαφορώντας για τις συνθήκες που επικρατούν και πετώντας φοιτητές από τα δωμάτιά τους.
‘Ήδη από τον Δεκέμβρη προετοιμάζεται ο νέος εσωτερικός κανονισμός για τα Ιδρύματα, που αλλάζει ριζικά την καθημερινότητα μας όπως την ξέραμε. Εν ολίγοις δίδακτρα, διάσπαση προγραμμάτων σπουδών, περικοπές στα βιβλία-πιθανόν μόνο ηλεκτρονικές σημειώσεις, διάσπαση πτυχίων, διαγραφές φοιτητών μετά από συγκεκριμένο αριθμό αποτυχιών σε ένα μάθημα κλπ.
\Ακόμη, εδώ και αρκετές εβδομάδες έχει ανακοινωθεί η πρόθεση για τη διαγραφή 180000 φοιτητών, που χαρακτηρίζονται ως «αιώνιοι» στο βωμό εξοικονόμησης χρημάτων, τάξης και εξορθολογισμού! (Φυσικά! Μια κόλλα χαρτί λιγότερη στην εξεταστική θα μας σώσει! Αυτό είναι το «κόστος» των «αιωνίων» άλλωστε, μιας και δεν έχουν πάσο και πρόσβαση στη μέριμνα). Πέρα από την φυσική παρεμπόδιση των συγκεκριμένων φοιτητών να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους όμως, εισάγεται η λογική της διαγραφής που παίρνει και άλλες διαστάσεις: διαγραφή στα ν+2, διαγραφή αν δεν μαζεύεις 60 πιστωτικές μονάδες σε κάθε έτος σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό, διαγραφή αν διαμαρτύρεσαι για τη διαγραφή (sic) κ.α.
Συγκεκριμένα τον τελευταίο χρόνο στην Κτηνιατρική με την ευχή καθηγητών και προέδρων ο νέος νόμος εφαρμόστηκε κατά γράμμα και τα αποτελέσματά του είναι εμφανή. Η υποχρηματοδότηση έφερε ελλείψεις σε εργαστηριακά υλικά και εξοπλισμούς, αδυναμία να πραγματοποιηθούν οι έξοδοι σε φάρμες και παραγωγικά ζώα, θεωρίες σε αμφιθέατρα αντί εργαστηρίων και κλείσιμο της λέσχης σίτισης των Κλινικών. Την ίδια στιγμή η απόλυση των εργολαβικών υπαλλήλων από την Πρυτανεία άφησε και τη σχολή μας χωρίς γραμματειακή υποστήριξη, καθαριότητα, φύλαξη, οδηγούς λεωφορείων, ζωοκόμους και βοηθητικό προσωπικό στις Κλινικές. Παράλληλα και χωρίς να αποτελεί κάτι καινούριο η εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών στη σχολή μας συνεχίζει να εντείνεται με το νέο πρόγραμμα σπουδών. Οι θεωρίες και τα εργαστήρια καλύπτουν σχεδόν όλη την μέρα, οι πρόοδοι αυξάνονται εκθετικά, η χρονική περίοδος της εξεταστικής συμπυκνώνεται, οι ύλες των μαθημάτων χαώδεις και τα συγγράμματα ολοένα και μειώνονται με πλήθος σημειώσεων να επιβαρύνει τους φοιτητές με δικά τους έξοδα.
Όλα αυτά είναι όμως θυσίες στο όνομα της επιστήμης και με την προοπτική να γίνουμε καλύτεροι κτηνίατροι αύριο; Ή απλά προσπαθούν να δημιουργήσουν μια γενιά που θα ταιριάζει γάντι στο παραπάνω σκηνικό ανασφάλειας και ευελιξίας, που δε θα αντιδρά, ήδη από τα χρόνια της εκπαίδευσης;
Συμμετέχουμε-διεκδικούμε-ανατρέπουμε!
  Δεν μένουμε αδιάφοροι!
Απέναντι σε όλα τα παραπάνω είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και δυναμική στάση και απάντηση. Όντας μια γενιά που διαγράφεται και όντας φοιτητές που βλέπουμε να χάνονται χρόνιες κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος  οφείλουμε να παλεύουμε διαρκώς για ένα ζωντανό πανεπιστήμιο. Ζωντανό με τους αγώνες του. Με τους αγώνες για να μην πληρώνουμε για τις σπουδές (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, μεταφορές), για να μη διαγραφόμαστε, για να μη μείνει κανείς φοιτητής χωρίς σχολή. Ζωντανό με αλληλεγγύη ,συλλογικότητα και πολιτισμό, διαφορετικό από τα κυρίαρχα πρότυπα. Με στέκια, συζητήσεις, δράσεις, προβολές, επανακατοχύρωση του ασύλου, χώρος όχι μίζερος και «μιας χρήσης» για τα μαθήματα και το άγχος της εξεταστικής αλλά δημιουργικός και χώρος έκφρασης και νέας κοινωνικοποίησης.
Όλα τα παραπάνω περνούν σίγουρα μέσα από ζωντανό, ενεργό και αγωνιστικό Σύλλογο. Με δημοκρατικές διαδικασίες και Γενικές Συνελεύσεις όπου όλοι μας θα έχουμε τη δυνατότητα για έκφραση προβληματισμών, με συλλογικές αποφάσεις και δράσεις. Σύλλογο που θα αναζητά σε συντονισμό με του υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους τη θέση του στο κοινωνικό σύνολο και ως τέτοιος διέξοδο για την νεολαία των μνημονίων και τον εξαθλιωμένο λαό της κρίσης.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο Σύλλογος άλλωστε είμαστε όλοι εμείς. Ως βασική του αρμοδιότητα έχει την προάσπιση των συμφερόντων του κάθε φοιτητή που σε κύρια βάση είναι ενιαία. Ο Σύλλογος μας είναι αυτό το όργανο που πρέπει να βοηθάει τον κάθε φοιτητή στη διαμόρφωση και στην συγκρότηση πολιτικής και κοινωνικής υπόστασης μέσα από συζήτηση, την σύνθεση και τελικά την λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων που προωθούν ένα συλλογικό δρόμο διεκδίκησης και επίλυσης των προβλημάτων μας. Θέλουμε συλλόγους ανεξάρτητους από κομματικά επιτελεία και όχι συλλόγους κόκκινους, γαλάζιους ή πράσινους! Θέλουμε συλλόγους που μέσα από τα όργανα τους (Γενικές Συνελεύσεις, Διοικητικό Συμβούλιο) θα λειτουργούν με ανοιχτό πολιτικό χαρακτήρα και κάθε φοιτητής θα μπορεί να συμμετέχει σε αυτά. Τους θέλουμε μακριά από λογικές πλήρους απαξίωσης των δημοκρατικών κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος αλλά και μακριά από λογικές που υποστηρίζουν την σημερινή τελειότητά τους. Τους θέλουμε όργανα δημοκρατικού συνδικαλισμού, όργανα ανατροπής και συλλογικής δράσης.
Η αποχή από τις φοιτητικές εκλογές ή το λευκό δεν είναι στάση που εκφράζει την δυσαρέσκεια ή την οργή για  ό,τι εφαρμόζεται ούτε αποτελεί τρόπο πίεσης για τη διεκδίκησης ενός διαφορετικού πανεπιστημίου, ενός πανεπιστημίου των αναγκών μας. Αντιθέτως, νομιμοποιεί κάθε κίνηση υποβάθμισης του Πανεπιστημίου αφού η σιωπή λαμβάνεται ως συναίνεση, ως αποδοχή και επιβράβευση των όσων εφαρμόζονται.
Οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν εκείνη τη διαδικασία των φοιτητών που διεξάγεται σε κοινή ημέρα για όλους τους Συλλόγους και τις σχολές και μπορεί να στείλει  με τον πιο μαζικό και πανελλαδικό τρόπο  το μήνυμα της φοιτητιώσας νεολαίας για ό,τι εφαρμόζεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα.
Έτσι, η στήριξη καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ), που αποτελούν ‘’παιδιά’’ των Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., αποτελεί στην ουσία στήριξη της διάλυσης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης και της απονέκρωσης των Συλλόγων και της φωνής τους. Είναι οι παρατάξεις που τόσα χρόνια προωθούν την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, ακόμη κι αν σήμερα τους ψάχνεις με τα κιάλια στη σχολή μας, στηρίζουν τις κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., και καταβάλλουν τα μέγιστα ώστε να μην πραγματοποιούνται Γενικές Συνελεύσεις.
Από την άλλη η απομόνωση και η ηττοπάθεια (τύπου ΠΚΣ-ΜΑΣ-ΚΝΕ)  θέλει το φοιτητικό κίνημα να πετυχαίνει νίκες μόνο όταν έρθει η λαϊκή εξουσία. Είναι ακόμη εκείνη η δύναμη που αν οποιαδήποτε αγωνιστική κίνηση δεν υιοθετεί το δικό της πολιτικό πλαίσιο την απαξιώνει και επιλέγει να στρέφεται εναντίον της ακόμη και με προβοκατόρικο τρόπο!
Ας μην ξεχνιόμαστε όμως! Η δήθεν ανεξάρτητη παράταξη Κ.Φ.Κ. που ξεφύτρωσε μετά τη διάλυση της ΠΑΣΠ λάμπει δια της απουσίας της. Η παράταξη φάντασμα που καπηλεύεται το Σύλλογο κατά τη διάρκεια όλη της χρονιάς αδιαφορεί για τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης και δεν εκφράζει καμία άποψη για τα ζητήματα της σχολής που προκύπτουν. Το μόνο που αντιλαμβάνεται ως πρώτη δύναμη απαραίτητο να πράξει είναι να χρησιμοποιεί τους αντιπροσώπους της για ατομική διαπραγμάτευση με τους καθηγητές γύρω από διαδικαστικά ζητήματα (ημερομηνίες, μέρες εξέτασης κλπ.). Μάλλον, οι πρακτικές τους θυμίζουν κάτι από τα παλιά και  από το παρελθόν τους  χωρίς να μπορούν να  αποτελέσουν για το σύλλογο εκείνη τη δύναμη που θα εγγυηθεί τα συμφέροντα των φοιτητών.
ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΑΣ!
Ενίσχυση του σχήματος της Φ.Α.Κ.Α.- ΕΑΑΚ, είναι ενίσχυση της φωνής των αγώνων, της φωνής της αριστερής ριζοσπαστικής συνεργασίας στο εσωτερικό των φοιτητικών συλλόγων. Είναι στήριξη του πολιτικού σχεδίου που δηλώνει ρητά πώς η πραγματικότητα που χτίζουμε ως φοιτητές μέσα στο πανεπιστήμιο είναι η πραγματικότητα που διαμορφώνει την εργασιακή μας προοπτική, τον τρόπο που θα εργαζόμαστε και θα παλεύουμε, τον τρόπο που εν τέλει θα ζούμε.
Επιλέγουμε τον αριστερό ανεξάρτητο χώρο στο πανεπιστήμιό μας γιατί λειτουργεί με ανοιχτές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, στις οποίες κάθε φοιτητής μπορεί να παράγει πολιτική. Είμαστε ανεξάρτητοι από κόμματα, ενάντια στο καθηγητικό κατεστημένο και ανεξάρτητοι από οικονομική χρηματοδότηση.
Είναι εκείνο το ανεξάρτητο αριστερό σχήμα που πάντοτε υπερασπιζόταν την ύπαρξη  δημοκρατικών φοιτητικών συλλόγων και πάλευε τα ζητήματα της εκπαίδευσης, της φοιτητικής καθημερινότητας, της εργασιακής προοπτικής να γίνουν αντικείμενο συζήτησης, επίλυσης και πάλης του συνόλου των φοιτητών.
Είμαστε με την αριστερά, την πραγματική αριστερή αντίληψη που δημιουργεί ρήγματα στις συνειδήσεις, που εκφράζει τα ριζοσπαστικά οράματα και κινήματα, που δεν συνδιαλέγεται με την εξουσία, δεν παρακαλά αλλά απαιτεί, δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες του συστήματος, αλλά δημιουργεί τους όρους ανατροπής του. Έτσι, εμείς διαλέγοντας ένα δρόμο αντίστασης, αλληλεγγύης, συλλογικότητας και ανάπτυξης κοινωνικών αγώνων τοποθετούμαστε συνειδητά σε μια αριστερή κατεύθυνση. Ούτως ή άλλως κάθε στάση είτε προσωπική είτε συλλογική χρωματίζεται πολιτικά, ανάλογα με το αν ενισχύει την υπάρχουσα κατάσταση ή συμβάλλει στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή.
Στη λογική του αγώνα συγκροτούμε ανοιχτά ψηφοδέλτια τα οποία είναι κομμάτι της συνολικότερης ιδέας μας για κάθε μάχη που πρέπει να δοθεί και αφορά τα μικρά καθημερινά θέματα μέχρι και το κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Καλούμε κάθε φοιτητή να συμμετάσχει με κάθε τρόπο την ημέρα των εκλογών ψηφίζοντας.
Στήριξη της ΦΑΚΑ-ΕΑΑΚ είναι  στήριξη ,της ανατρεπτικής αριστεράς που παλεύει και ζητά όχι απλά την ψήφο του κάθε φοιτητή και φοιτήτριας αλλά την ενεργή στήριξη όλων για να ξεκινήσει μια νέα, εντελώς διαφορετική ημέρα την 7η Μάη, για να σταλεί και από τις φοιτητικές εκλογές βροντερό μήνυμα ανατροπής, να γίνει λόγος και δύναμη το «δεν πάει άλλο», για να ξεφύγουμε από την καταθλιπτική πραγματικότητα που μας επιβάλλουν και να προβάλουμε την ελπίδα  των συλλογικών αγώνων που θα φέρουν νέες νίκες.

Φ.Α.Κ.Α. - Ε.Α.Α.Κ.